Vijftien mensen met ieder hun eigen verhaal over kanker kwamen onlangs op Bonaire bijeen voor de eerste sessie van een nieuwe steungroep voor volwassen kankerpatiënten. Initiatiefnemer Kimberley Sillie wil lotgenoten met elkaar verbinden en een plek bieden waar zij ervaringen kunnen delen. Begin november volgt de tweede bijeenkomst. Sillie weet uit eigen ervaring hoe belangrijk die steun is. In 2022 kreeg ze acute leukemie en onderging ze acht maanden behandeling in Nederland. De gevolgen van kanker reiken volgens haar veel verder dan de medische behandeling alleen.
De eerste bijeenkomst stemt haar positief. Hoewel enkele aangemelde deelnemers niet kwamen opdagen, is ze blij met de opkomst. “Het onderwerp kanker blijft een taboe. Niet alleen op Bonaire, maar ook op de andere eilanden”, zegt ze.
Een diagnose die haar leven veranderde
Sillie was 33 jaar toen ze in augustus 2022 acute leukemie kreeg. Bij het ziekenhuis Fundashon Mariadal kon een eerste vermoeden worden vastgesteld, maar voor verdere diagnostiek en behandeling moest ze naar Nederland. Daar verbleef ze acht maanden en onderging ze onder meer een beenmergtransplantatie. De ziekte veranderde haar kijk op het leven. Familie, tijd en kleine momenten kregen een andere betekenis. “Ik probeer me minder druk te maken om zaken die er uiteindelijk weinig toe doen,” zegt ze.
In december 2026 bereikt ze naar eigen zeggen vier jaar in remissie. Toch is haar lichaam nog niet volledig hersteld. De intensieve chemotherapie heeft haar conditie beïnvloed en ze kampt nog steeds met chronische vermoeidheid. Een sportieve activiteit als de Regatta Loop kan haar zo uitputten dat ze daarna twee weken in bed moet blijven. De gevolgen zijn niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld. Ook nadat de behandeling is afgerond, moeten patiënten leren omgaan met lichamelijke beperkingen en een veranderd dagelijks leven. “Ik ben voorgoed veranderd. Psychologisch, omdat ik anders naar het leven kijk, maar ook lichamelijk.”
Op zoek naar steun op Bonaire
Tijdens haar behandeling in Nederland kon Sillie gebruikmaken van professionele begeleiding. Na haar terugkeer op Bonaire begin 2023 bleek het moeilijker om te achterhalen waar ze voor ondersteuning terechtkon. “Vaak probeer ik mensen uit te leggen dat het voelt alsof ik op Klein Bonaire woont, op mijn eigen eilandje. Mensen begrijpen het niet altijd als ze die ervaring zelf niet hebben meegemaakt.”
Kimberley Sillie viert dat ze drie jaar in remissie is.
Ze zocht contact met de oncologische zorg van Fundashon Mariadal, Kankerzorg en met Ride for the Roses. Eerdere pogingen van enkele organisaties om een steungroep op te zetten waren niet geslaagd, waarna ze besloot zelf het initiatief te nemen. “Maar ik dacht, dit moet voortkomen uit iemand die het zelf heeft meegemaakt. Niet alleen voor mezelf, maar ook om anderen te helpen.” Deelnemers kunnen via WhatsApp contact houden. De bijeenkomsten moeten zich verder ontwikkelen. Het doel is om volwassen kankerpatiënten een plek te bieden waar ze ervaringen, zorgen en vragen kunnen delen. Tijdens de eerste sessie gaf een uitgenodigde fysiotherapeut uitleg over de mogelijkheden van fysiotherapie. Volgens Sillie weten sommige patiënten niet dat fysiotherapie kan helpen bij de lichamelijke gevolgen van kanker en de behandeling.
Naast medische en psychologische ondersteuning is er volgens haar behoefte aan contact met lotgenoten, die vaak begrijpen wat iemand doormaakt zonder dat alles uitgebreid hoeft te worden uitgelegd. Ook de terugkeer naar werk vraagt aandacht. Na chemotherapie of bestraling is het niet vanzelfsprekend dat iemand meteen het oude werkritme aankan. Vermoeidheid en andere gevolgen kunnen het dagelijks functioneren lang beïnvloeden. Werkgevers begrijpen dat niet altijd. Sillie ziet daarom behoefte aan meer duidelijkheid en begeleiding bij de terugkeer naar werk.
Een klein eiland, een gevoelig onderwerp
Sillie heeft zelf altijd open over haar ziekte gesproken, maar begrijpt dat anderen daar moeite mee hebben. Op een klein eiland als Bonaire kan het delen van persoonlijke informatie gevoelig liggen. Patiënten komen buren en collega’s dagelijks tegen en kunnen zich zorgen maken over wat anderen over hun situatie zeggen.
Volgens Sillie is kanker ook op de andere eilanden moeilijk bespreekbaar. In Nederland zijn er meer steungroepen en activiteiten waar patiënten elkaar kunnen ontmoeten.
“Je kunt in het noorden wonen en, als je dat wilt, naar een steungroep in het zuiden gaan. Maar op Bonaire heb je die mogelijkheid niet”, zegt ze. Met haar initiatief wil Sillie een veilige omgeving creëren waar mensen open kunnen praten over hun ziekte, ook wanneer de behandeling al achter de rug is.
Ze vindt dat aandacht voor kanker niet beperkt mag blijven tot de bewustwordingsmaanden. September staat onder meer in het teken van leukemie en oktober van borstkanker, maar de gevolgen van de ziekte zijn er het hele jaar door. “Mensen leven het hele jaar met de gevolgen van de ziekte. We moeten dagelijks in gesprek met elkaar blijven”, zegt ze.
Ook familieleden, vrienden en collega’s weten soms niet hoe ze het gesprek moeten beginnen. Ze zijn bang om de verkeerde vraag te stellen of iemand verdrietig te maken en zeggen daarom liever niets. Sillie: “Het taboe bestaat aan twee kanten. Iemand met kanker wil er soms niet over praten, maar de ander weet ook niet hoe die het gesprek moet beginnen en is bang om de verkeerde vraag te stellen. Als je in een veilige omgeving gewoon aan iemand vraagt: ‘Hoe gaat het met je?’ of ‘Wat kan ik voor je doen?’, kan dat een enorm verschil maken.”
Met de steungroep hoopt ze het gesprek over kanker op Bonaire open te breken. Niet iedere situatie vraagt om advies of een oplossing. Soms is het al genoeg dat iemand luistert en laat merken dat je er niet alleen voor staat.
