Saba’s langstzittende gezaghebber, Jonathan Johnson (49), treedt per 2 juli af. Dat markeert het einde van een achttienjarig ambtstermijn die hij wijdde aan het dienen van de gemeenschap.
“Ik heb het nog niet laten inzinken, dus ik ben nog steeds druk bezig met doen wat ik moet doen tot de laatste dag. Ik denk dat het daarna zal landen,” zegt Johnson. Met 31 jaar werd hij achttien jaar geleden Saba’s jongste gezaghebber op 2 juli 2008.
Johnson solliciteerde eerst voor de positie in 2006, toen mede-Sabaan Sidney Sorton nog diende als gezaghebber. Hij werd benoemd als waarnemend gezaghebber op 2 juli 2007. “Ik was waarnemend gezaghebber van 2007 tot 2008, en werd toen in 2008 benaderd om gezaghebber te worden en de rest is geschiedenis,” herinnert hij zich.
https://www.facebook.com/reel/1737560254081927
Vacature geadverteerd
Het proces om Saba’s volgende gezaghebber te benoemen is momenteel gaande. Johnson merkte op dat de benoemingsprocedure tijdens zijn tijd aanzienlijk verschilde van het huidige proces. Anders dan tijdens het voormalige Nederlandse Antillen-tijdperk, is de vacature nu publiekelijk geadverteerd met vermelding van de portefeuille en verantwoordelijkheden.
Johnson werd voor het eerst herbenoemd in 2014 en opnieuw in 2020, wat zijn totale tijd in functie op 18 jaar brengt, een mijlpaal ongeëvenaard in Saba’s moderne geschiedenis. “Ik had ervoor kunnen kiezen om herbenoemd te worden, maar vorig jaar nam ik een beslissing om te stoppen per 2 juli, omdat ik de rijksvertegenwoordiger en de Eilandsraad genoeg tijd wilde geven. Ik weet dat het proces omslachtig is en het neemt best wel wat tijd. Dus daarom heb ik vorig jaar op 2 juli 2025 gezegd dat ik geen herbenoeming zou zoeken.”
Johnson zegt dat hij zich klaar voelt voor een nieuw hoofdstuk in zijn leven. “Ik voel wel dat het tijd is om iets anders te doen. Wat precies, weet ik niet, maar ik voelde wel dat het tijd was,” zegt hij. Hij voegt eraan toe dat zijn beslissing ook beïnvloed is door zijn kinderen. “Ze zijn bijna tieners en ik voel dat het belangrijk is voor hen om ook vrij te zijn om tieners te zijn. Ze moeten in staat zijn om fouten te maken en zich geen zorgen te maken over wat mijn baan of positie is.”
Zijn reis naar het gezaghebberschap
Johnson herinnert zich dat hij in de rol van gezaghebber stapte op 31-jarige leeftijd en snel de verantwoordelijkheden en eisen van de positie moest leren. “Mijn opvolger – hij of zij – zal de kans hebben om in verschillende programma’s te stappen om over de baan te leren, terwijl ik in mijn geval gewoon de sleutels overhandigd kreeg. Het was een steile leercurve, maar dat helpt ook.”
Voor jonge mensen die een toekomst als gezaghebber overwegen, waarschuwt Johnson dat er geen vaste weg is naar de rol. “Er is geen echt rechte weg ter voorbereiding,” zegt hij. “Ik was eerst een leraar en daarna hoofd van de middelbare school, dus het was niet iets waar ik me op had voorbereid.”
Na het afstuderen aan de universiteit, waar hij aan de Universiteit van Florida zijn mastergraad in onderwijs behaalde, keerde Johnson in 1999 terug naar Saba en begon les te geven op de basisschool. Hij werd al vroeg actief in sociale organisaties en activiteiten, en bood zelfs aan om de toenmalige gezaghebbers Antoine Solanier en Sidney Sorton te assisteren bij delegatiebezoeken. “Ik betrok mezelf vrijelijk in organisaties, zoals de Lion’s Club en andere. Ik werd niet gevraagd, maar ik bood mijn kennis, mijn expertise en mijn handen aan.”
Inzet niet onopgemerkt gebleven
Johnsons inzet voor vrijwilligers- en humanitair werk ging niet onopgemerkt voorbij. Zijn toewijding aan de gemeenschap leidde er uiteindelijk toe dat zijn naam werd voorgelegd aan de gouverneur-generaal van de toenmalige Nederlandse Antillen voor overweging als gezaghebber. In 2006 werd hij uitgenodigd voor een gesprek.
“Mij werd geadviseerd om Nederlands te leren,” herinnert hij zich. “Dus wat ik deed was veel lezen, ik hield een boekje bij met één kolom van Nederlandse woorden en vertaalde ze dan. Ik memoriseerde die woorden. Ik keek ook veel Nederlandse televisie. Dat is hoe ik mijn beheersing van de Nederlandse taal naar een hoger niveau tilde.” Voor diegenen die geïntimideerd zijn door de Nederlandse taal zegt hij: “Sta open voor het maken van fouten, wees gemotiveerd en blijf gewoon proberen. Lees, lees, lees en blijf gewoon lezen. Het hoeft geen boek van 500 pagina’s te zijn, het kan zelfs een stripboek zijn. Terwijl je leest, pik je de woorden op.”
Toen hem gevraagd werd om gezaghebber te worden kwam zijn droom uit. Johnson zegt dat zijn verlangen om te dienen al vroeg gevormd is door de actieve betrokkenheid van zijn ouders in gemeenschapsorganisaties. “Ik wilde altijd dienen, maar ik wist niet dat ik gezaghebber zou zijn.” Hij zegt dat het observeren van en samenwerken met voormalige gezaghebbers hem ook inspireerde om de rol na te streven. “Toen Sorton met pensioen ging in 2008, zei ik: nu is de kans om te proberen, en 18 jaar later ben ik hier nog steeds.”
Herinneringen als Saba’s gezaghebber
Johnson zegt dat zijn meest gedenkwaardige ervaringen en wat hem vreugde brengt in zijn rol lagen in de interactie met mensen. “In staat zijn om, al is het maar een klein beetje, een verschil te maken. Veel ervan is gewoon luisteren,” zegt hij. “Veel van mijn tijd gaat naar het luisteren naar mensen en dan komen ze zelf met een oplossing, maar ze willen gewoon gehoord worden.”
Volgens Johnson zijn vertrouwen en discretie vooral belangrijk in een kleine gemeenschap als Saba. “Ze willen in staat zijn om hun verhaal te delen met iemand die ze kunnen vertrouwen en dat gewoon uit hun systeem krijgen. In deze kleine samenlevingen hebben mensen ook mentale gezondheidsuitdagingen en andere traumatische uitdagingen. Dus dat maakte een diepe indruk op mij.”
Johnson zegt ook dat hij er bijzonder van genoot om bezoekers op het eiland te verwelkomen. “In staat zijn om ons eiland voor te stellen aan de mensen die het bezoeken, of om gastheer te zijn voor buitenlandse delegaties, in staat zijn om onze verhalen te vertellen en hen het eiland te tonen, ook dat was heel plezierig voor mij.”
Johnsons erfenis
“De grote vraag is: wat ga ik nu doen?”, zegt hij. Op die vraag antwoordde hij eenvoudigweg dat hij nog geen plan heeft.
Door Johnsons reflecties heen treedt het principe van zelfopoffering in dienstbaarheid van de gemeenschap consistent op. Het was zijn roeping om Saba’s gezaghebber te zijn. “Deze baan is niet makkelijk,” stelt hij. “Er komen veel persoonlijke offers bij kijken.” Hij deelt een persoonlijke ervaring van toen zijn moeder overleed tijdens de pandemie in december 2021. Johnson en zijn familie wilden naar Sint Maarten afreizen om zijn moeder te bezoeken, die een kankerbehandeling onderging. Echter, vanwege een stijging in COVID-19 gevallen die december, nam hij de moeilijke beslissing om niet te reizen. Tragisch genoeg overleed zijn moeder voordat hij de kans had om haar een laatste keer te zien. “Deze dingen gebeuren ook, maar je hebt nu eenmaal voor deze baan gekozen. Dus er komen veel persoonlijke offers.”
Lange, kronkelige weg
Hij voegt in zijn reflectie toe dat hoewel dingen niet altijd zijn gegaan zoals gepland, hij dat accepteerde als feiten van het leven. “Ik maak deze analogie: het is een grote berg en de weg is kronkelig, niet recht, en er zullen veel wendingen en bochten, stijgingen en dalingen zijn. De waarheid is dat je gewoon moet blijven proberen, en als er iets misgaat, geef je toe dat je een fout hebt gemaakt en ben je om te beginnen eerlijk met jezelf.”
Johnsons zelfopoffering is één van de bepalende kwaliteiten die hielpen zijn 18-jarige ambtstermijn als gezaghebber te ondersteunen. Het is ook één van de eigenschappen waarvoor hij het meest herinnerd zal worden. Zo vertelt hij dat hij tijdens zijn tijd als schoolhoofd, bijvoorbeeld, vaak zijn eigen geld gebruikte om schoolspullen te kopen wanneer de financiering tekortschoot.
Zijn bijdragen aan het onderwijs op Saba laten ook een blijvende indruk achter. Tijdens zijn ambtstermijn als schoolhoofd pakte hij met succes verschillende uitdagingen aan waar het schoolsysteem destijds voor stond, inclusief het overzien van de transitie van het Nederlandse MBO-programma naar het huidige CVQ-programma.
Johnson speelde ook een grote rol in het opzetten van Saba’s 24/7 medische evacuatie-helikopterservice, een grote vooruitgang in de toegankelijkheid van de gezondheidszorg voor het eiland.
“Ja, er is nog veel meer te doen om het niveau van Europees Nederland te bereiken,” concludeert hij. “Maar tegelijkertijd, wanneer ik terugkijk, zie ik dat we een heel eind zijn gekomen.”
